Speech burgemeester Kleijngeld Afscheid Ingrid de Brouwer-Bles 13-10-2018

“Weten dat je ziek bent en dat je niet meer beter wordt, is vreselijk”, zei Ingrid op het podium bij de huldiging van Maarten van der Weijden. En vlak daarna: “Iedere dag die je hebt is er wéér één.”

Als er zó’n zwaard boven je hoofd hangt en je kunt tóch nog zó positief blijven, dan ben je een sterke vrouw. En zo heb ik Ingrid al die tijd dat we hebben samengewerkt ook leren kennen.

Sterk, maar tegelijkertijd heel bescheiden. Bijna vanzelfsprekend was het, dat ze er overal en altijd was. Meestal achter de schermen, bijna nooit op de voorgrond. Heel recent nog, toen ze tijdens de 80 van de Langstraat ‘bij Ina boven in de zaal’ de artiesten opving. Ziek, en nog steeds niet te stuiten. Gedreven, betrokken. Zoals ze dat in haar 34 jaar als jongerenwerker ook was, en is gebleven.

Generaties jongeren zijn door Ingrid opgevangen en begeleid. Ze had letterlijk dag en nacht voor iedereen een luisterend oor. De kinderen van die jongeren van toen, weten nu nog steeds de deur van Tavenu te vinden. En zó gewoon is dat niet. Ingrid verstond de kracht om jongeren te verleiden om naar het jongerencentrum te komen. Om met hen in gesprek te gaan, en activiteiten aan te bieden die hun aanspraken.

Ze creëerde een vertrouwensband met hen, en beschaamde die nooit. Ook het vertrouwen van ons in Ingrid is steevast terecht gebleken. Niet voor niets mochten we haar in april dit jaar de Erespeld van de gemeente Waalwijk uitreiken. Helaas moest dat gebeuren in het ziekenhuis. Want het vonnis was toen al geveld.

Drie maanden eerder begeleidde Ingrid nog de Jongerentop in Tavenu. Het college, inclusief ikzelf, mocht met een groep jongeren in gesprek. Het was een boeiende en kleurrijke avond. We hebben genoten van het eten dat door de jongeren was klaargemaakt, onder de bezielende leiding van Ingrid die hen vanuit de keuken aanstuurde.

Ingrid was ook altijd het aanspreekpunt van de vele vrijwilligers van Tavenu die helpen bij activiteiten en evenementen in Waalwijk. En toen we hier een paar jaar geleden plotseling veel jonge vluchtelingen binnen de gemeentegrenzen kregen, stak ze een hoop tijd en energie in het opvangen en steunen van deze nieuwkomers. Zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen van haar inzet voor onze gemeente.

Ik ben dan ook echt blij dat de jongeren van Tavenu haar hebben voorgedragen voor de gemeentelijke Erespeld. De vanzelfsprekendheid, en de liefde, waarmee Ingrid haar werk deed, betekenden namelijk niet dat het allemaal vanzélf ging. Ingrid was een natuurtalent met jongeren. Maar ze heeft zich ook heel erg ingespannen, onder meer om Waalwijk aantrekkelijker te maken voor de jeugd, en voor de rest van onze inwoners.

Daar kun je als burgemeester uiteraard alleen maar grote waardering voor hebben, en bijzonder dankbaar voor zijn. Ingrid zal niet alleen door haar gezin, familie, collega’s en jongeren enorm worden gemist. Waalwijk moet, na al die jaren maar toch veel te vroeg, afscheid nemen van een lieve, jonge vrouw van goud. Wanneer iedereen een beetje Ingrid in zich mee zou dragen, dan zou de helft van alle wereldproblemen snel opgelost zijn.

Ingrid de Brouwer-Bles. Ze was er, als vanzelfsprekend, altijd en overal, is er niet meer. En toen twijfelde ik even. Kun je dat als burgemeester eigenlijk wel zeggen? Ingrid: ze was er als vanzelfsprekend, altijd en overal, en nu is ze er verdomme niet meer.