Opening nieuwbouw Moller/Walewyc 31 oktober 2014

Opening nieuwbouw Moller/Walewyc 31 oktober 2014
1968. Als derdeklasser van de toenmalige Michaëlmulo aan de Hadewychstraat in Waalwijk-Zuid krijg ik van mijn schoolleiding toestemming voor een bezoekje aan de meisjesulo aan de Taxandriaweg langs de Maasroute. Het is de bedoeling om de directrice, niemand minder dan juffrouw Hendrikx, zover te krijgen dat ze toestemt in een gezamenlijk schoolfeest van de jongens- én de meisjesulo. Alle pogingen tot dan toe zijn gestuit op het onherroepelijke njet van de directrice van de Walewyc, de school die dan overigens nog niet zo heet. Het resultaat is positief. De grote doorbraak is er. Niet voor lang overigens. Naar ik me herinner is het een eenmalige gebeurtenis geweest. Blijkbaar hebben we ons in het revolutiejaar 1968 toch niet zo gedragen als het hoort.

De Walewyc én de Michaël zien we beide na een ingewikkeld en langdurig fusieproces terug in de tegenwoordige OMO-scholengroep De Langstraat. De prehistorische jongensmulo, meisjesmulo, de mms, hbs en het gymnasium van het Dr. Mollercollege verdwijnen allengs. Er komen gemengde mavo, havo en vwo-scholen voor terug. Het vmbo doet zijn intrede. En vandaag zijn al deze oertypes van onderwijs terug te vinden in één nieuw schoolgebouw, waarin twee scholen worden gehuisvest: het Dr. Mollercollege en de Walewycmavo.

Vanuit mijn eigen achtergrond heb ik niet alleen een relatie met de Walewyc en de Michaëltak, maar ook met het Dr. Mollercollege. Met het gebouw aan de Moonenlaan, lange tijd herkenbaar aan het Panbeeldje in de voortuin. Ik heb er tussen 1976 en 1981 met veel plezier geschiedenisles gegeven. Ik ben er trots op geweest. Het Moller is niet zó maar een OMO-school. Het kent een rijke geschiedenis, die nauw verweven is met de emancipatie van katholiek Nederland. In 1916 opent Ons Middelbaar onderwijs de RK Middelbare Handelsschool in Waalwijk, bijna tegelijk met een zelfde initiatief in Bergen op Zoom. Het Midden-Brabantse Mollercollege en het West-Brabantse Mollerlyceum zijn daarmee de twee eerste middelbare scholen van OMO, tegenwoordig de grootste middelbaar onderwijskoepel van het land. Het betreft bij de start overigens een school met zeventien leerlingen.

Het heeft betekenis om je soms af te vragen waar je in een zich steeds verder ontwikkelende maatschappij staat. Alle tegenwoordige leerlingen, docenten, directie en andere medewerkers van het Dr. Mollercollege en de Walewyc Mavo maken deel uit van een rijke en lange onderwijsgeschiedenis in De Langstraat. De opening van dit gebouw is daarmee een historische gebeurtenis. Je mag er trots op zijn dat je erbij hoort.

Na de Hadewychstraat, de Taxandriaweg, een herenhuis aan de Grotestraat, de Mr. Van Coothstraat, het Vredesplein, de Burgemeester Moonenlaan nu de Olympiaweg, die overigens een opknapbeurt best kan gebruiken.
Om bijdetijds te blijven moeten scholen soms verhuizen. Alle goede en mooie herinneringen aan de oude gebouwen ten spijt.

Althans, zo zien we dat binnen het stadhuis. Binnen het gemeentebestuur bestaat nauwelijks tot geen onenigheid over de noodzaak van goede onderwijshuisvesting. Ik heb de gemeenteraad in wezen nooit kritisch over deze ambitie gehoord. Het item onderwijshuisvesting speelt binnen gemeenten sinds 1997. Tot dat jaar moeten rectoren naar Zoetermeer om er bij een ambtenaar van het ministerie te bedelen om een nieuw gebouw. Toon het maar eens aan. Waarom wel in Waalwijk en niet in Alphen aan de Rijn, Middelburg of Zeist. Sinds de grote decentraliseringsoperatie onderhuisvesting van 1997 is het van het rijk afkomstige geld in Waalwijk in hoofdlijn apart gezet en gereserveerd voor het doel waarvoor het bestemd is: voor goede schoolgebouwen. De verantwoordelijkheid die daarmee in onze handen is gelegd is aanzienlijk. Als wethouder van onderwijs in die dagen herinner ik me een investeringslijst voor de langere termijn, die in de richting ging van honderd miljoen gulden. Onder verantwoordelijkheid van meerdere colleges is daarna gestaag aan realisatie van nieuwbouw en renovatie doorgewerkt. Tussen 2010 en 2015 wordt in totaal vijftig miljoen euro aan onderwijshuisvesting geïnvesteerd. Naast dit gebouw is er nieuwbouw voor de basisscholen Juliana van Stolberg, de locatie Hugo van De Hoef-Hugo, Villa Vlinderhof en zo dadelijk Besoyen en De Brug tot stand gebracht. In dezelfde periode is sprake van renovatie van de Teresiaschool, de Pieter Wijten, De Rank en bso Zilverlicht. Laat ik het zo zeggen. Wethouder Heuverling, hier aanwezig, heeft niet stilgezeten. Ik durf gerust te stellen: Waalwijk beschikt over een puik gehuisvest scholenbestand. We mogen er samen trots op zijn. 

Het zit niet altijd in de genen van de Waalwijker, dat trots zijn. Geregeld deugt er nogal wat niet helemaal of helemaal niet. Ik zie het anders. Kijkend naar onze scholen, ons theater, onze plannen voor een nieuwe huisvesting voor het schoenenmuseum, naar deze sportboulevard aan de Olympiaweg, naar Den Bolder, naar onze sportvoorzieningen, naar onze plannen voor een nieuwe haven. Waalwijk bouwt aan zijn toekomst, in alle opzichten. En we bouwen niet omdat we zo graag stenen stapelen, maar omdat het allemaal voorzieningen zijn die het mogelijk maken om er de dingen in te doen die ons tot gemeenschap maken. Waalwijk maakt zijn positie als centrum van De Langstraat gewoon waar.
Ik wens alle gebruikers van dit prachtige gebouw vooral succes. Maak er samen iets van.