Omdat het niet anders kan (30-11-2018)

Regelmatig sluit de gemeente voor kortere of langere tijd drugspanden.

Er verschijnt een bord voor het raam met de tekst: ‘ Op last van de burgemeester op grond van de Opiumwet gesloten.’ Meer dan eens zijn de gevolgen voor de bewoners ingrijpend. Soms ook niet. De een is professional, de ander trapt met open ogen in de val van de slimme dealer, die iemand anders het vuile werk laat doen.

Ver-van-m’n-bedshow

De omvang van de productie en handel in alle soorten drugs is in Nederland al jaren miljardenbusiness. Voor de meeste mensen is het een ver-van-m’n-bedshow. Soms vermoeden we wel iets in onze eigen omgeving, maar gebeurt er ook iets mee? De afgelopen 25 jaar te weinig, vind ik. Te weinig rechercheurs, officieren van justitie, zelfs rechters. En we hebben met z’n allen te lang gedoogd en de andere kant op gekeken.

Steeds vaker is het niet meer ver-van-mijn-bed. Brandgevaarlijke productie in schuren en woonhuizen. Chemisch afval van een drugslab langs de kant van de weg. Criminelen die gewone mensen verleiden of dwingen hun pand beschikbaar te stellen voor drugsproductie. Criminele conflicten en afrekeningen. Dat is geen dingetje meer van “de grote stad”. Het kan ook bij u om de hoek in gebeuren.


Burgemeesters

Veel burgemeesters – en daar ben ik er één van – zijn dit zat. Ze nemen hun verantwoordelijkheid.  Ik wil niet dat mensen worden misleid. Ik wil niet dat mensen  onder druk worden gezet of bedreigd. Ik wil niet dat iemand onschuldige getuige of slachtoffer wordt van een drugsbrand of een criminele afrekening, waarbij de kogels je om de oren vliegen.  

En dus grijpen we in. Ik zeg “we” omdat ik dat samen met anderen doe. De politie, de officier van justitie, de belastingdienst en andere partners zijn ook betrokken. Politie en officier zijn verantwoordelijk dat de daders in de rechtszaal komen. Ik sluit de panden waarin ze actief zijn. Dat is een heldere lik-op-stuk-aanpak. Het is naar mijn overtuiging de enige weg om brutale criminelen en mensen die dat carrièrepad kiezen, te bestrijden.


Dit moet me van het hart

Deze week kondigde ik de sluiting van een pand in Baardwijk af. Op Facebook ging een betrokkene los: hoe kan een burgemeester zo harteloos zijn? En dat nota bene terwijl Kerstmis eraan komt.

In het bewuste pand wonen meerdere mensen samen. Gemeenschappelijke ruimte en een kamer voor elke huurder. Bij één ervan treft de politie handelshoeveelheden cocaïne, heroïne en cash geld aan met een waarde van pakweg € 15.000. Als het aan mij ligt wordt het pand zo snel mogelijk gesloten. Dit betekent dat elke bewoner minstens drie maanden zijn woonruimte kwijt is. Ook degene die niet verantwoordelijk is voor die ene huurder, waar het probleem is ontstaan. Zo werkt het ook wanneer een heel gezin zijn huis tijdelijk kwijt is, omdat pa of zoonlief in de fout is gegaan door zich met de handel in drugs in te laten.


Slachtoffers

Veel mensen snappen deze aanpak, terwijl ze die tegelijkertijd ergens ook onrechtvaardig vinden. Ik ook, maar toch kies ik voor sluiting. Niet om stoer of hardvochtig te willen zijn. Wel omdat de gevaren van drugspanden in een woonwijk te groot zijn. Wel omdat criminelen die onschuldige mensen als dekmantel gebruiken voor hun gevaarlijke zaakjes ontmoedigd moeten worden om dat te doen.   

Tegelijk met de sluiting kijken we natuurlijk altijd meteen naar wie eventuele slachtoffers zijn. En richting dader: ‘Je bent in de fout gegaan. Stom. Nu draag je de consequenties. Maar we willen je wel helpen om je leven weer op de rit te krijgen.’  Ook in dit geval zijn er afspraken gemaakt. Want Waalwijk neemt niet alleen de regie in een streng drugsbeleid, maar biedt mensen die dat écht willen óók een tweede kans.

p.s. Het FB-bericht waarnaar ik verwijs is inmiddels van het net verdwenen. Er sprak veel woede uit, die ik overigens goed begrijp. Ik kies ervoor om dit bericht toch te plaatsen. Ik vind dat mensen er recht op hebben om mijn overwegingen, die in dit soort situaties altijd gelden, te kennen. En hopelijk ook herkennen.