Boodschap burgemeester Kleijngeld (26-08-2020)

Let een beetje op elkaar (7)

BBQ

Na maanden van uitstel leek het er lang op dat onze BBQ eindelijk kon doorgaan. Een feestje om te vieren dat de Wollukse Kwis in 2019 groepswinnaar was tijdens Waalwijk Ontmoet. Acht mensen uit de organisatie bij ons in de tuin. Gezellig. En toen sprak onze minister-president. Zijn boodschap was glashelder. Het gaat niet goed met het indammen van het coronavirus. ‘Als we niet oppassen, zijn we in de kortste keren weer helemaal terug bij af’, aldus Mark Rutte. Daar ging onze BBQ. Ik gebruik het maar als voorbeeldje. Want wat stelt zo’n etentje nou eenmaal voor vergeleken met een noodlijdende cultuursector, afgelaste evenementen, massaontslagen of de grootste daling van onze economische groei sinds 1945?

Eensgezind en solidair

Wat me vooral zorgen baart, is de groeiende tegenstelling tussen mensen als corona ter sprake komt. De een zegt: het beleid is te soft. Er moet veel meer verboden en gehandhaafd worden. Ik hoor het Rutte nog zeggen: ‘Gelukkig zijn we geen politiestaat.’ De ander zegt: het beleid is veel te rigide. Door gezondheid voorop te stellen, maak je alles kapot. Je moet bijna in één van beide kampen passen. Wat is er in dit opzicht sinds het voorjaar veel veranderd. Toen was er eensgezindheid. Toen was er grote solidariteit richting ouderen, die nu eenmaal de ernstigste risico’s lopen. Alleen samen krijgen we deze pandemie onder controle. Van die eensgezindheid is weinig over en dat is niet goed. Wat in Nederland aan coronamaatregelen wordt toegepast, is grosso modo hetzelfde als wat er wereldwijd gebeurt. Niemand heeft het pasklare antwoord voorhanden. De laatste ervaring met een pandemie is ruim honderd jaar oud en daarom moeilijk vergelijkbaar met wat er nu gebeurt. Al zijn er overeenkomsten waar we misschien toch iets van kunnen oppikken. Ook toen waren er mensen die, te dicht op elkaar, de ziekte doorgaven. Ook toen dachten velen dat het na de eerste golf wel zou loslopen.

Italië

Na lang wikken en wegen besloten we eind juli om toch maar naar het buitenland op vakantie te gaan. We vertrokken naar de Marken, een regio in Italië die meer ervaring heeft met aardbevingen dan met corona. In alle openbare gebouwen is het dragen van een mondkapje verplicht. Binnen een dag ben je er eigenlijk al aardig aan gewend. Om het ding altijd bij de hand te hebben draag je het buiten om je arm. Geen discussie. Geen zelfverklaarde specialisten die de waarheid in pacht menen te hebben. Gevraagd naar de zin van het kapje, kijkt de gemiddelde Italiaan je wat verwonderd aan. ‘Herinner je je de doodkisten in het noorden in het voorjaar dan niet meer?’ Ik denk dat we de immense gevolgen van deze crisis alleen onder controle kunnen krijgen, wanneer we écht samen optrekken. En dat betekent geven en nemen. Zo gezien vind ik het niet teveel gevraagd om zorgvuldig te zijn in het anderhalve meter afstand houden en het vermijden van drukte. Oké, dat beperkt. Maar daar tegenover staat immers dat ik mijn boodschappen kan doen, naar de sportclub kan, in de bioscoop een film kan kijken en mijn moeder thuis weer kan bezoeken. Een tip voor wie graag ergens verklaard voorstander van wil zijn: ALLEEN SAMEN KRIJGEN WE HET VIRUS ONDER CONTROLE.

Let dus een beetje op elkaar.

24 augustus 2020 Burgemeester Nol Kleijngeld
 



Boodschap burgemeester Kleijngeld:

Let een beetje op elkaar (6) - 23 april 2020

Let een beetje op elkaar (5) - 17 april 2020

Let een beetje op elkaar (4) - 8 april 2020

Let een beetje op elkaar (3) - 2 april 2020

Let een beetje op elkaar (2) - 25 maart 2020

Let een beetje op elkaar (1) - 17 maart 2020