Boodschap burgemeester Kleijngeld (08-04-2020)

Let een beetje op elkaar (4)

Iedere vrijdag doet mijn broer de weekboodschappen voor ons moeder. Gisteren appt hij me: ‘Ik heb voor de zekerheid een doos mondkapjes gekocht. Wil jij die als je haar wilt bezoeken ook gebruiken? En zijzelf ook! Groet.’ Ik reageer terug: ‘Maar betekent dit dan dat we wél op bezoek kunnen als we maar mondkapjes gebruiken? Het RIVM meldt toch steeds dat die niet helpen.’
Na ruim twee weken contact bij de voordeur en regelmatig bellen overweeg ik om toch maar weer eens gewoon bij moeder op de koffie te gaan. Natuurlijk op anderhalve meter afstand van elkaar. Per telefoon vertelde ze me al dat het in haar omgeving nogal stil is. De bewoners in haar appartementencomplex blijven vooral binnen. ‘We zijn allemaal een beetje bang. Het lijkt wel oorlog’, vertelt ze. Wanneer ik vraag waarom ze deze vergelijking maakt, snap ik het pas echt. Corona herinnert haar vooral aan de inperking van de vrijheid die ze vanuit de jaren 1940-45 herkent. Als tiener heeft ze de oorlogsjaren heel bewust meegemaakt.

Premier Rutte spreekt over het ‘ nieuwe normaal’. In gedachten is iedereen al volop bezig dit in zijn eigen omgeving inhoud te geven. Samen op zoek naar de anderhalvemetersamenleving van straks. Kun je dan weer gewoon bij je moeder op de koffie? Op anderhalve meter afstand van elkaar? Al dan niet met mondkapje? Of blijft het het verstandigst om de telefoon voorlopig te blijven gebruiken en rechtstreeks contact met ouderen zoveel mogelijk te vermijden? Ik ben erover aan het piekeren, merk ik.

Ik zie dat we regelmatig onderscheid tussen mensen op basis van leeftijd maken. Ouderen zijn banger voor corona dan jongeren. Ouderen zitten eenzaam in een appartementencomplex of in een verzorgingshuis. Sommige jongeren chillen in auto’s met open ramen op een parkeerterrein. Wie doet ons wat? Wij zijn toch geen risicogroep? Corona vraagt ook om solidariteit van de ene groep ten opzichte van de andere. Gelukkig betreft het een kleine minderheid, omdat verreweg de meeste mensen terdege beseffen dat we alleen samen het virus de baas kunnen.

De verleiding om zo snel mogelijk over te schakelen naar het ‘nieuwe normaal’, wat dat dan ook mag zijn, is begrijpelijk, maar tegelijk riskant. Er zijn momenten waarop de ellende van corona extra binnenkomt. Bijvoorbeeld bij de begrafenis van Addy Damen, die ik vorige week al noemde. Mijn vrouw Inge is erbij. Vrijwilligers van de voedselbank vormen bij het crematorium in Vlijmen een erehaag. Op anderhalve meter van elkaar. Er wordt geapplaudisseerd. Helaas is inmiddels ook haar echtgenoot overleden. Het gemene virus treft sommigen wel heel erg hard.
Terwijl ik naar Inge’s verhaal over Addy luister weet ik het ineens weer zeker. Ik stond op het punt van koffiedrinken bij ons moeder. Maar ik ga het niet doen. Het is te riskant. Voor ons allebei. Voorlopig hou ik het op bellen. In deze omstandigheden blijft dit de beste manier om een beetje op elkaar te letten.

Nol Kleijngeld
burgemeester
 


Boodschap burgemeester Kleijngeld:

Let een beetje op elkaar (6) - 23 april 2020

Let een beetje op elkaar (5) - 17 april 2020

Let een beetje op elkaar (4) - 8 april 2020

Let een beetje op elkaar (3) - 2 april 2020

Let een beetje op elkaar (2) - 25 maart 2020

Let een beetje op elkaar (1) - 17 maart 2020