Kleur bekennen

Dit gedicht schreef Joep Trommelen naar aanleiding van Dodenherdenking.

Hoor deze zinnen zachtjes zoemen
Ontoereikend als een spatiekaas
Woorden rijgen aaneen als poreuze kralen
Een ketting waaruit geschiedenis weglekt
Alleen dichters overstemmen schreeuwers
Daarom: blijf hier komen, stamelend spreken
Opdat we blijven vatten wat onbevattelijk is

Gevaar schuilt meestal in het grijs
De schutkleur van het gladde ijs
Zie de bomen hier botten en bloeien
Iedere lente ontvouwt zich hier hun palet
Als canvas voor tekortschietende woorden 
Opdat ook wij kleur blijven bekennen

Zie de mens van steen hier naast me
De armen gespreid, hij lijdt, herinnert aan
Eeuwig gevangen in steen, ongenaakbaar
Hard als de smerige feiten van toen
De tijd krijgt geen vat meer op wat was
Wie toen stierf, zit in steen gevangen
Opdat wij de rots in onze branding zien

Zie de kastanje die in zijn schaduw groeit
Geknakte takken gespreid, lijdend in eigen tijd
Opgesloten in kwetsbare zachte cellen
Als Anne die ooit naar zijn stamhouder staarde
En kansloos was tegen peilloze bruutheid
Wat hier nu groeit, reikt naar de zon
Opdat wij die boom ook in ons hart laten groeien