Gedicht bij Anne Frankboom tijdens Parkfestijn op 21 mei 2017

Het voelt alsof jij meekijkt, Anne
Naar wat wij hier nu doen
Of verbeeld ik me dat maar?

Wat verbeeldde jij je, toen je keek
Uit je zolderraam naar die groene tooi,
Die belofte van de vrijheid die niet meer kwam?

Ging jouw pijn gepaard met hoop
Toen jij je boom zag bloeien?
Kon je lachen door je tranen?

Ieder jaar ontploft het groen
En draait zijn eigen cyclus
Deze boom staat als een huis

Jouw huis, het Achterhuis
Dat overal ter wereld staat
Waar monsters vrijheid vreten

De boom groeit weer aan een achterkant
Waar het verleden wrikt en schuurt
De dood ons in de ogen tuurt

Jouw kastanje Anne, geeft nooit op
En het beeld ernaast houdt ons bij de les
Twee monumenten voor een levende stad