Stadhuis 2010
Het stadhuis is niet meer.
Leve het stadhuis.
Achter Kropholler
staat het deze keer.
78 jaar lang
ons gemeentelijk thuis.
Een gebouw is geboren
achter de Winterdijk.
Ons nieuw gemeentehuis
is nog nat achter de oren.
Als het er maar droog blijft.
Met veel, groot en klein geld
in een spanne van tijd verwezenlijkt.
Door hoofd en hand verwerkelijkt.
Waar kloostermoppen, Noorse leien,
zandstenen lateien en Javateak,
Slavonisch eiken en Groffreegraniet
zijn ingewisseld voor
tonnen beton
met betonkernactivering, gipsplaten
en heel veel fraaie prefabelementen,
waar met Breubranco en Abachihout
naar een interieur is gebouwd,
een slagenlandschap
voor de raad  werd ontvouwd
en leer, mooi leer,
Mustang Black Panter,
black Slate leather leer,
veelvuldig mooi leer
aan balie en raadszaal verstouwd.
Mooi weer.
Waar wel eens zon en wijsheid
door een oostelijke raampartij
mag komen binnengestraald,
in de zaal van het volk
van Wolluk.
Het volk
wat al veel heeft gezegd
over hoe mooi of hoe lilluk
een huis zijn kan voor het volk.
Aan iedereen al uitgelegd
hoe erg en verschrikkelijk
een roodbakstenen plakwerk
hun inwonerzijn ondermijnt.
Nooit gedacht
hoe onverwacht
3 graden hellend uit het lood
een hoop mensen uit evenwicht bracht.
Maar je kunt er niet omheen,
je mag hier altijd achterom.
Voel je thuis daarom
in uw eigen
stadhuis, gemeentehuis
of stadskantoor.
Ik ga er voor.
Ware schoonheid zit van binnen,
een oordeel is snel geveld.
Aan een knappe tafel wordt niet altijd
het lekkerste eten besteld.
Al dat gezeik en gesauwel,
het is Waalwijk en gewauwel.
Doe maar gewóón,
dan doe’de al gek genoeg.
Niet teveel vertoon.
Beter dan vroeger,
minder dan morgen.
Maar vandaag
dóen we het gewoon.
De stad gaat gekroond,
de verwachting beloond.
Waar dit huis voor is gebouwd,
waar onze kinderen worden getrouwd,
waar burgerzaken worden gedaan,
waar politiek wordt gezweet,
waar we in de rij gaan staan
bij dit overheidsorgaan.
Waar  het zo is georganiseerd,
ge-in-sti-tu-ti-o-na-li-seerd,
zelf door ons zelf geregeerd.
Zo wij het duiden
met zijn allen
of we het nou willen of niet,
wij zijn consument
van dit mooie monument.
Dóe maar gewoon!
Dóe maar mevrouwtje!
Roep ik op jubeltoon
in dit gebouwtje.
En daar gaan we het mee doen.
En daar doen we het mee.
We passen de schoen
en trekken hem aan.
We roepen hoezee
niet te ver van de tap vandaan.
Het feest mag beginnen
want wij zijn binnen.
Hier in dit huis.
In dit nieuwe stadhuis,
ons nieuwe gemeentehuis.
Voel oe eigen thuis!
Hier in huis
van het volk
van Wolluk
voeren wij de regie.
Onze democratie
is een lokaal fundament
van politieke inspiratie
in combinatie
met plaatselijk sentiment.