Het leer in ons leven
was ons leven in het leer,
wat veel heeft gegeven
en veel genomen.
Vergeten zijn de
schoenlapperdromen.
De harde leer
van het zachte leer,
het harde leven
wat keer op keer
van mens tot mens
werd doorgegeven,
telkenmale weer
de eeuwige wens
du’n erremoei
zien te overleven.
En echt elke cent
werd twee keer
omgedraaid.
En evenzoveel
wist de lapper
zich genaaid.
Van Leeuwenkuil
naar herenhuis
was een paar stappen
barrevoets,
onbereikbare overkant,
zo naast en dichtbij,
zo gewoon de slavernij.
We leerden zwijgen,
we zwegen in het leer.
Het werd volkseigen,
hij werd knecht,
vermeed het gevecht,
de strijd voor zijn recht,
eigenhandig
lamgelegd.
Geen vuist, geen stem
restte hem
dan te zwijgen,
verder lijden
en te wachten
op betere tijden.